بزرگترین تلسکوپ خورشیدی

Towering over the island of Maui is Haleakalā, a 10,023-foot-high dormant volcano whose dramatic summit caldera draws 1.3 million tourists per year. As these visitors take in the breathtaking vista, they can't help but notice the compound of large observatories nearby — testimony to the summit's superb conditions for astronomy.

Encased in a gleaming, high-tech enclosure, the Advanced Technology Solar Telescope should be built atop Haleakala on the Hawaiian island of Maui be and ready for full operation by 2017. At far right In this artist's rendering is Mees Solar Observatory, built in 1964.

Tom Kekona / K. C. Environmental

In Hawaiian culture, Haleakalā is also revered as the sacred "House of the Sun." So it's seemingly fitting that later this year astronomers hope to being construction of the world's largest and most powerful observatory dedicated to the study of our star: the Advanced Technology Solar Telescope.

On January 22nd, the National Science Foundation announced its selection of the Association of Universities for Research in Astronomy to build the ATST. The 8-year agreement totals $298 million, enough to build the observatory and four "first-light" instruments. The construction schedule will surely be helped by an immediate infusion of $146 million from the American Recovery and Reinvestment Act. (What a difference some stimulus funding makes — two years ago AURA's Solar Observatory Council had urged the NSF to scrounge up funding any way it could so that the ATST's planning could go forward.)

Seen in a cutaway model, the Advanced Technology Solar Telescope will have a primary mirror 13 feet (4 m) across and deliver views of the Sun with 0.1-arcsecond resolution.

National Solar Observatory / L. Phelps

Boasting a primary mirror 13 feet (4 m) across and state-of-the-art adaptive optics, ATST will view the Sun with a resolution of 0.1 arcsecond, while spanning the spectrum from 350 nm in the ultraviolet to 28 mm in the far infrared. Such amazing specs should allow astronomers to make never-before-possible measurements of turbulence and magnetic fields in the photosphere, chromosphere, and even incredibly faint corona. No comparable solar scope exists today or is on engineers' drawing boards.

ATST will join a growing armada of observatories atop Haleakalā: the U.S. Air Force's 3.7-m Advanced Electro-Optical System (AEOS) and one of its GEODSS satellite-tracking complexes, and the 2-m Faulkes Telescope North. Mees Solar Observatory, erected in 1964, was the first professional observatory built on the summit.

AURA is starting to line up its construction crews, but not everyone is happy with the prospect of adding ATST's dazzling-white 143-foot-high dome to the summit. Although astronomers picked Haleakalā in 2004 from more than 70 other prospective sites and the project has passed its environmental reviews, some cultural leaders on Maui continue to oppose the ATST.

Representatives for the National Science Foundation have sought to smooth over differences with promises of funding for Maui Community College and other educational activities involving native Hawaiians. Talks with island groups are ongoing. But the project has one final hurdle: it has yet to obtained a conservation district use permit from Hawaii's Board of Land and Natural Resources, which might take months to secure.

منبع:www.skytonight.com

کویر مصر

سلام من قراره یه چند روز دیگه برم کویر مصر برای رصد می خوام شرح کاملی از این رصدو برایتان بنویسم .دوست دارم بتونم تمام کهکشانهای تو صورت فلکی خرس بزرگو رصد کنم .من از تهران با چندتا از دوستام اول می رم شاهرود بعد از اونجا می رم به کویر مصر.

امیدوارم شب بدون ابری داشته باشیم .

ما 3 روز و 2 شب اونجاییم.به محض اومدن برایتان گزارش رصد را می نویسم

فعلا

خدای جنگ به دیدار زمین می آید!

شامگاه چهارشنبه 7 بهمن ماه مریخ به نزدیکترین فاصله از زمین یعنی 99 میلیون کیلومتری می رسد.

 

سیاره سرخ فام مریخ، که الهه جنگ در یونان باستان خوانده می شد، در شامگاه 7 بهمن با قرار گرفتن در وضعیت مقارنه به 99 میلیون کیلومتری از زمین و 247 میلیون کیلومتری از خورشید می رسد و فرصت مناسبی برای مشاهده آن با ابزارهای رصدی فراهم می شود.

 

  یکی از بهترین راه ها برای مشاهده سطح مریخ استفاده از ابزارهایی است که بزرگنمایی زیادی دارند. با این روش می توان نقشه ای از نواحی تاریک و روشن سطح این سیاره را ترسیم نمود.

زمان مناسب برای مشاهده مریخ اندکی بعد از غروب خورشید است که در این هنگام  مانند ستاره ای درخشان در بالای افق شرقی طلوع و هنگام طلوع خورشید غروب می کند.

منبع:نجوم                     www.nojumnews.com

3d images of mars

سلام این بار یه چند تا عکس سه بعدی از مریخ را در این پست می ذارم شما با استفاده از دو فیلتر قرمز و ابی به شرط اینکه فیلتر قرمز را رو به چشم چپتان قرار دهید می توانید تصاویر سه بعدی را ببینید.

این هم از چهره ی انسان بر روی مریخ اگر  عکسهای بیشتری می خواین می توانید در ادامه ی مطلب ببینید.

رصد 3 دی ماه

سلام این بار شرح رصد 3 دی که در پارک ملی توران بود رو شرح میدم ما در ساعت 5 و نیم با کلی تاخیر از میدان امام شاهرود راه افتادیم  و در ساعت حدود 8و نیم رسیدیم .

این مکان رصد به نظر من بهشت بود اول اینکه اصلا الودگی نوری نداشت دوم اینکه افق بازی داشتیم و ما مجموعا حدود 45 نفر می شدیم که (فکر می کردم به خاطر جمعیت بالا از کیفیت رصد کم می شد )ولی جالب اینجا بود که بعد از ساعت 11 فقط 3 نفر پای تلسکوپا بودن (وقتی با جماعت دانشجو بری رصد اینطور می شه  همه دور اتیش جمع شده بودن و گپ میزدن  اخه واقعا هوا هم سرد بود) .2 تا تلسکوپ داشتیم یکی 10 اینچ دابسونی و دیگری 5.1 اینچ که بره بچه ها بود. من در اون رصد دو تا طرح از اجرام کشیدم که یکی از m81 و دیگری ngc2025 البت در مورد اخری تردید دارم چون در اون شرایط من نباید چیزی میدیدم جالب اینجاست که 4 تا از بچه های که (رصد بلد بودن)هم دیدن .از اجرام دیگری گه رصد کردم با اپتیک 10 اینچ عبارت است از  m31 m42 m82 m109 m31 m32 m110 m87 m108 وسحابی اسکیمو وm46 m47   واقعا تمام اجرام رو می شد در ان اسمان شکار کرد ولی متاسفانه هو از ساعت 1 به بعد ابری شد و من با عده ای از دوستان یه گشتی در اطراف زدیم واقعا فضای عجیبی داشت انگار اونجا اخرالزمین بود و اگر بیشتر می رفتی و از کوها می گذشتی زمین تمام می شد .

ما از یکی از تپه ها بالا رفتیم و در انجا دراز کشیدیم و به اسمان نیمه ابری که باز هم می شد در ان شرایط صورتهای فلکی را تمیز داد خیره شدیم من یه لحظه احساس کردم که انگار در فضای میان ستاره ای شناورم و از رمین دارم فاصله می گیرم واقعا چسبید .دوباره پیش بچه ها رفتیم و بقیه رصدم هم شد بحث علمی و گپ زدن با بچه ها و اشنایی با دیگران و کلی خاطره.....

به نظر من این رصد یکی از بهترین رصد زندگیم بود و الان هم خیلی خوشحالم که در شاهرود درس می خوانم چون اسمان معرکه ای داره .

شاید یه سر عکس هم گذاشتم .قول نمیدم

سلام چند وقتی که نتونستم اپ کنم .چون وقت ندارم ولی می خوام یه شرح رصد کامل از رصدی که در 3 دی که در پارک ملی توران بود را بنویسم.

فعلا.......

گشتهای رصدی 27 و28 ابان ماه امسال

و اما گشت رصدی دخترای خوش شانس:

روز 28 ابان قرار شد که دخترارو به رصد ببریم من در این روز از ساعت 10 تا 14 خوابیدم و حسابی انرژی داشتم.

این از پسرا فقط من بودم و شهاب (دبیر گروه نجوم شباهنگ)و پیمان (دبیر انجمن علمی فیزیک)و مصطفی و نیما (دبیر سابق گروه نجوم )و امیر (استاد نجوم) .

اینبار تعداد افراد شرکت کننده به دو برابر بچه های دیروز می رسید و در نتیجه کارا سختتر می شد ما در حدودای 16:55 دقیقه راه افتادیم به بسطام و احتمال ابری شدن هوا خیلی زیاد بود .ما یک مهمان هم داشتیم که درباره اش بعدا توضیح میدم .

ما بالاخره به بسطام رسیدیم تو راه یه توقف کوتاه برای اب جوش و ... داشتیم خلاصه اینکه ابرا داشتند می اومدند و همه ی ما دل نگرون بودیم . بالاخره رسیدیم و بعز مستقر شدن
من و امیر برای مکان یابی محل استقرار تلسکوپها رفتیم و یه مکانی رو پیدا کردیم ولی بعدا تلسکوپها رو به جای بهتری بردیم ابزار ما اینبار یه تال 120 و یه اسکای واچر 5.1 که مال شهاب بود و یه 10 اینچ اسکای واچر دابسونی وچندتا دور بین دوچشمی(در رصد پسرها هم دوربین دو چشمی داشتیم).

تمام انها رو مستقر کردیم و بچه ها بعد از 30 دقیقه به بیرون اوردیم ولی متاسفانه ابرها داشتند می اومدند و نمی شد خوب صورتهای فلکی رو دید و خوب رصد کرد پس ناچار شدیم در همونجا یه مقدار در باره ی موضوعات نجومی توضیح بدیم من که دیدم که هوا ابر و اوضاع خرابه شروع به توضیح دادن مختصات استوایی و افقی در بسطام داشتیم و حرکت تقدیمی زمین که در اخر به سیاه چاله ختم شد .

بعد از مدتی نوبت پذیرایی شد که بچه ها رو به داخل بردیم و بعد از پذیرایی دوباره در یه کلاس همه رو جمع کردیم و به نحوی یه کارگاه نجومی به راه انداختیم که این با برعکس روز قبل خیلی جالب بود و موضوعات زیادی از جمله هوش فرا زمینی وسیارات فراخورشیدی که خیلی عالی بود و به نظر من کیفیت بحث ها در سطح بالایی بود .

بعد از فکر کنم حدود 2 ساعت به ما گفته شد که هوا صاف شده همگی به بیرون رفتیم برودت هوا هم بیشتر شده بود و سرما تا استخوانهات نفوذ می کرد ولی خوب مهم این بود که هوا صاف شده بود و بچه ها رو به چند دسته تقسیم کردیم و صورتهای فلکی رو به انها شناختیم از جمله این صور فلکی جبار بود که به زیبایی در این شب می درخشید .

ولی بدبختانه ایینه ی تلسکوپها رطوبت گرفته بود که اگر هوا سردتر بود برفک می زد و با این تلسکوپها دیگه نمی شه رصد کرد البته با این همه مشکل منت تونستم با 10 ایننچیه

m31,m42,m41,m45,m37,m32,x&h

رو بگیرم که به خاطر ایینه اش یه کم محو بود مسیه 1 رو که به زور فقط خودم دیدم البته نا گفته نماند که

بعضی دیگر از اجرام هم توسط بعضی دیگر از بچه ها رصد شد.

کلا بچه ها هم کارگاه داشتند هم رصد داشتند هم امکانات خوب داشتند در کل همه چیز برای یک شب رصدی عالی بود .

راستس یادم رفت بگم که اوایل شب هم هوا نیمه ابری بود که اون موقع هم چند جرم رصد شد.

یادم رفت که بگم تلسکوپ 10 اینچی رو که ما در ان شب داشتیم مال مهمانمون بود یعنی خانم ندا رئیسی که ایشان دانشجو هم نبود و در مقطع سوم دبیرستان داشت درس می خوند که با سن کمش در یایی از اطلاعات بود چندین بار در رقابتهایم ماراتن مسیه و صوفی شرکت کرده بود که فکر می کنم که مقامی هم در این رقابتها اورده واقعا رصد گر تیز بینی بود.

خلاصه بعد از چندین ساعت در بیرون و قت پذیرایی رسید و برای یه تنفس به دانشکده برگشتیم و فکر می کنم که هوا دو باره ابر شد .

اهان یادم رفت که بگم که اتش هم روشن کردیم و بچه ها نوبتی دور ان نشستند و خیلی مزه داد.

دیگه چیزی مهمی از اون شب یادم نمی اد اهان پانتومیم هم در اخر بازی کردیم البته من دیگه توانی در خودم برای بازی پانتومیم نمی دیدم .

کم کم هوا به روشنایی می رفت و ما بعد از صبحانه و تمیز کردن سلف بچه های کشاورزی و جم و جور کردن وسایل به طرف ماشینها (یه اتوبوس و یه مینی بوس)رفتیم و دم خوابگاه دخترا پیاده شدیم و من از اونجا به دانشگاه رفتم.

اگر عکسهایی از اون شب گیرم بیاد حتما در همین پست قرار میدم. واقعا این یکی از بهترین شبهای رصدی برای تازه کارها بود هم کارگاه داشتند هم رصد و هم پذیرایی خوب .

گشتهای رصدی 27 و28 ابان ماه امسال

سلام ما در روز های 27 و 28 به گشت رصدی از طرف انجمن فیزیک که و وابسته به دانشگاهم هست رفتیم.

روز 27 پسرا رو بردیم و الان شرح وقایع ان شب را بخوانید....

ما در ساعت 16:30 قرار بو د راه بیفتیم و با یه سر ی از علاقه مندان به نجوم راهی دانشکده ی کشاورزی در بسطام شدیم و ما با 30 دقیقه تاخیر راه افتادیم از همون اول به نظر می اومد که هوا ابر می شه که در اخر هم ابر شد.

حدود 6 ما به بسطام رسیدیم تلسکوپها که شامل یه تال120 و یک اسکای واچر 5.1 می شد را نصب کردیم بعد از شدت ابرها مقدار ی کاسته شد و من خیلی خوشحال شدم و تونستم نوار راه شیرو ببینم البته ما یه مشکل بزرگی داشتیم و ان هم پروژکتورهای اطراف دانشکده بودند که الودگی نوری بالایی رو ایجاد کرده بودن که به همت بچه ها تونستیم تعدادی از انها را با هماهنگی نگهبانی خاموش کنیم و تعدادی رو هم بپوشونیم .
اما کار ما بی فایده بود چون هوا کاملا ابری شد و دیگه بیرون موندن بی فایده بود و همه برگشتیم به دانشکده.

بعد همه در یه کلاس نشستیم و صندلی ها رو دور چیدیم و گفتیم بحث نجومی راه بندازیم که من فکر می کنم که بیشتر فیزیکی و فلسفی بود من چندین موضوع نجومی رو بیان کردم ام بعدش به سوالات فیزیکی ختم می شد یه دفعه هم که من یه بحث راجع به هوش فرا زمینی به راه انداختم که بعد به فلسفه ختم شد

و من بعدش دیگه نفهمیدم که بقیه بحث ها چی بود چون با یکی از بچه ها برای دریافت ویدئو پروژکتور به بیرون کلاس رفتم و بعد از کلی تلاش چیزی گیرمون نیومد .

حدودای 9 الی 10 شام خوردیم .به جرئت می تونم بگم که بچه ها برای پذیرایی سنگ تموم گذاشتن هم چیز خیلی عالی بود در همون موقع بارش باران اغاز شد و بوی لطیف خاک رو بلند کر د من که خیلی با بوی خاک حال می کنم  رفتم بیرون بعد از چند دقیقه برگشتم .

یادم رفت که بگم من با یکی از دوستام به نام نیما که از قدیمی ها ی دانشگاهه و دبیر نجومه و خیلی در نجوم با سواده رفتیم بلال چینی و کلی بلال چیدیم که در گوشه ی نماز خونه گذاشتیم .

حدودای ساعت 1 شب من رفتم خوابیدم چون اون روز واقعا خسته بودم و 6 صبح پاشدم و بعد صبحونه خوردیم و به طرف دانشگاه راه افتادیم .

نا گفته نماند که به من خبر رسید که در زمانی که من خواب بودم بچه ها کلی پانتومیم و مافیا بازی کردند.

سلام چند هفته ای که تو دانشگاه نجوم درس می دم و خیلی تجربه ها کسب کردم.

دیشب به خاطر بارش شهابی اسدی تا 2:30  صبح بیدار موندم و روز بعدش که صبح شیمی داشتیم تو کلاس خوابم برد که باعث شد استادم عصبانی بشه و منو با دوستم که اونم خواب بود به بیرون کلاس بندازه من نا خوداگاه سر کلاس خوابم برد و به نظر من این حرکت زشتیی که تو کلاس بخوابی بعد که کلاس تعطیل شد از بچه ها شنیدم که استاد من و دوستمو از لیست کلاس خط زده حالا بیاو درستش کن

بعد از کلی عذر خواهی و پوزش تونستیم نظر استادو اندکی عوض کنیم و از حذف شدن نجات پیدا کنیم.

امروزم قراره که  برای رصد به بسطام بریم و پسرا رو بره رصد ببریم که من باید امشبو بیدار بمونم جالبه که بره رصد دخترا هم من باید برم یعنی فردا شبم بیدار میمونم تازه یک شنبه ی هفته ی دیگه هم میان ترم ریاضی دارم .

خدا بخیر کنه.........

باستان شناسی حیات در فراسوی مرزهای زمین

گفت‌وگو با دکتر جیمی السیلا درباره کشف عوامل حیات روی دنباله‌دارها

دنباله‌دارها یکی از زیباترین میهمانان آسمان شب هستند که هر زمان که به زمین نزدیک می‌شوند چشم‌های بسیاری را به سوی آسمان خیره می‌کنند. اما این دنباله‌دارهای مرموز محتوی رازهای بسیاری از تاریخ منظومه ما هستند. در سال 1999 ناسا فضاپیمایی را به سوی یکی از دنباله‌دارهای منظومه شمسی به نام ویلت 2 اعزام کرد. این سفینه که نامش غبار ستاره‌ای (Star Dust) بود با گذر از میان گیسو و دنباله این دنباله‌دار نمونه‌ای از ذرات آن را جمع‌آوری کرد و به زمین بازگرداند تا محققان بتوانند به بررسی دقیق آن بپردازند. یکی از گروه‌هایی که به بررسی این نمونه‌ها پرداختند، گروهی به سرپرستی دکتر جیمی السیلا (Jamie Elsila) بودند. دکتر السیلا که دکترای شیمی خود را در سال 2004 از دانشگاه استنفورد کسب کرده در آزمایشگاه تحقیقات زیست مرکز فضایی گودارد ناسا مشغول فعالیت است و در همین آزمایشگاه بود که با بررسی نمونه‌های بازگردانده شده از این ماموریت توانست آمینواسیدی ساده به نام گلیسین را در ذرات این دنباله‌دار کشف کند. این آمینواسید یکی از مهم‌ترین اجزای شکل‌گیری حیات است. کشف آن باعث شده است تا نظریه‌ای تقویت شود که بر مبنای آن حیات روی زمین شکل نگرفته و از فضا به زمین منتقل شده است. کشفی که اگر در نهایت ثابت شود معلوم خواهد شد همه ما در اصل موجوداتی فضایی هستیم! گروه دانش روزنامه جام‌جم در باره این کشف مهم گفتگویی را با دکتر الیسلا ترتیب داد که حاصل آن را در پی می‌خوانید.

می‌خواهیم درباره کشف نشانه‌هایی از بلوک‌های سازنده حیات روی دنباله‌دار ویلت 2 که شما و تیمتان موفق به انجام آن شده‌اید صحبت کنیم؛ اما اجازه دهید پیش از هر چیز صحبتمان را با این موضوع آغاز کنیم که اصلا چرا باید به سراغ دنباله‌دارها برویم؟ چه چیزی این گوله برفی‌های گل‌آلود آسمانی را تا این حد برای ما جذاب می‌کند؟

اهمیت بررسی دنباله‌دارها به این واقعیت برمی‌گردد که این اجرام همزمان با شکل‌گیری منظومه شمسی یعنی حدود چهار و شش میلیارد سال پیش به وجود آمده‌اند و برخلاف سیارات و دیگر اجرام منظومه ما از آن زمان تاکنون تقریبا دست‌نخورده باقی‌مانده‌اند. به همین دلیل آنها در بردارنده تصویری از اطلاعات و شرایطی هستند که در روزهای آغازین منظومه شمسی وجود داشته است و می‌توانند ما را از ترکیبات شیمیایی منظومه در آن دوره آگاه سازند. از سوی دیگر سیاره ما زمین در دوره ابتدایی شکل‌گیری خود تحت بمباران‌های شدید دنباله دارها و شهاب سنگ‌ها بوده است که باعث می‌شده است تا محتویات این اجرام به زمین منتقل شوند. بنابراین اگر دنباله‌دارها محتوی اجزای سازنده حیات بوده باشند می‌توانند آن را با خود به زمین منتقل کرده باشند.

جیمی السیلا محقق مرکز فضایی گودارد

ماموریت غبار ستاره‌ای یا StarDust نمونه‌هایی را از دنباله‌دار ویلت 2 جمع‌آوری کرد. چرا این دنباله‌دار برای نمونه‌برداری انتخاب شده بود؟

ویژگی خاص این دنباله‌دار در این است که دنباله‌دار ویلت 2 دفعات زیادی از کنار خورشید عبور نکرده است به عبارت دیگر از ابتدای پیدایش تاکنون تنها 5 بار از کنار خورشید عبور کرده است. هر بار که دنباله‌داری از کنار خورشید عبور می‌کند، تحت تاثیر گرمای خورشید قرار می‌گیرد و بخشی از مواد اصلی خود را تحت تاثیر این فرآیند از دست می‌دهد. به همین سبب ویلت 2 را باید یکی از دست نخورده‌ترین دنباله‌دارهایی دانست که می‌شناسیم.

شما نمونه‌هایی از آمینواسید گلیسین را در نمونه‌های جمع‌آوری شده از این دنباله‌دار پیدا کرده‌اید. از کجا مطمئن هستید این ذرات متعلق به این دنباله‌دار هستند؟ منظورم این است که آیا این نمونه‌ها نمی‌توانسته‌اند بعد از جمع شدن و از طریق دیگری مثلا هنگام استخراج آنها در آزمایشگاه وارد نمونه‌ها شده باشد؟

سوال خیلی خوبی است! ما مقدار ایزوتوپ کربن را در گلیسین اندازه گیری کردیم. ما پارامتری داریم که به آن نسبت ایزوتوپ کربن می‌‌گوییم و بنابر تعریف عبارت است از نسبت مقدار ایزوتوپ کربن 13 نسبت به مقدار ایزوتوپ کربن 12، آمینواسیدهای زمینی از نسبت ایزوتوپ کربنی مختلفی نسبت به انواع فرازمینی برخوردارند. در واقع نمونه‌های فضایی سنگین تر هستند و مقدار کربن 13 آنها بیشتر است. اندازه گیری‌های ما نشان داد که این نسبت منطبق با نسبتی است که در فضا وجود دارد و به همین دلیل نمی‌تواند روی زمین وارد نمونه‌ها شده باشد.

چرا پیدا کردن چنین آمینواسیدی (گلیسین) درباره بررسی تاریخ شکل‌گیری حیات دارای اهمیت است؟

آمینواسیدها بلوک‌های ساختمانی پروتوئن‌ها و آنزیم‌ها هستند که حیات را روی زمین شکل می‌دهند. گلیسین، ساده‌ترین آمینواسیدی است که وجود دارد. ما می‌دانیم که وجود آمینواسیدها برای شکل دادن حیات روی زمین ضروری بوده است. این کشف در حقیقت به ما راه تازه‌ای را نشان می‌دهد که چگونه آمینواسیدها روی زمین منتقل شده و در شکل دادن به حیات نقش ایفا کرده‌اند، اما در کنار آن این نکته مهم را هم بیان می‌کند که همین طور که به زمین آمده‌اند، ممکن است در دیگر نقاط منظومه شمسی نیز پراکنده شده باشند به همین دلیل دامنه مناطقی که ممکن است میزبان حیات در کیهان باشند افزایش پیدا می‌کند.

دنباله دار ویلت -2 

آیا این کشف تضمین می‌کند آمینواسیدها که اینک در دنباله‌دار ویلت 2 پیدا شده‌اند در همه دنباله‌دارها وجود دارند یا این مورد فقط یک استثناست؟

ما نمی‌توانیم با قطعیت به این سوال پاسخ دهیم مگر آن که نمونه‌هایی از دیگر دنباله‌دارها را هم بررسی کنیم، اما به نظر می‌رسد بتوان آمینواسیدها را در دیگر دنباله‌دارها نیز پیدا کرد.

و اگر این طور باشد همان طور که گفتید، اجزای سازنده حیات ممکن است در دیگر نقاط منظومه شمسی ما هم پراکنده شده باشند؟

بله کاملا درست است. این کشف به ما می‌گوید آمینو اسیدها احتمالا روی نقاط دیگری از منظومه شمسی نیز پراکنده شده‌اند.

این آمینواسیدها اگرچه بخش مهمی از بلوک‌های شکل‌دهنده حیات را تشکیل می‌دهند، اما همه مواد لازم تشکیل‌دهنده آن نیست. آیا دیگر اجزای سازنده حیات هم ممکن است از فضا به زمین آورده شده باشند؟

ما دقیقا نمی‌دانیم حیات روی زمین چگونه آغاز شد. ما تنها می‌دانیم برای آغاز حیات به ساختارهایی نیاز بوده که یکی از آنها آمینواسیدها هستند. یک احتمال آن است که آمینواسیدها از طریق دنباله‌دارها و شهاب سنگ‌ها به زمین آورده شده باشند و کشف ما هم تایید می‌کند که این آمینواسیدها روی دنباله‌دارها وجود دارند. احتمال دیگری نیز وجود دارد و آن این است که آمینواسیدها در همین جا و براساس واکنش‌های شیمیایی شکل گرفته باشند. البته شکل‌گیری حیات به ساختارهای مهم و ضروری دیگری هم نیاز دارد. ساختارهایی مانند نئوکلو بیس‌ها و شکرها که البته هر‌دوی اینها روی دنباله‌دارها شناسایی شده‌اند و این احتمال وجود دارد که توسط آنها به زمین منتقل شده باشند.

طرحی از مولکول گلیسین

اگر بپذیریم این بلوک‌های ساختمانی از فضا به زمین منتقل شده‌اند نقش زمین در این میان برای شکل‌دهی حیات چه بوده است؟ این مواد اصلی همان طور که شما هم اشاره کردید ممکن است به نقاط دیگر منظومه هم رفته باشند. پس چرا اینجا به حیات منتهی شده‌اند؟

حیات آن گونه‌ای که ما می‌شناسیمش نیازمند آب است و اغلب اجرام منظومه شمسی فاقد آب مایع هستند. این یکی از دلایلی است که زمین را در پذیرش حیات از دیگر نقاط منظومه شمسی متمایز می‌کند. البته نقاط دیگری از منظومه شمسی مانند قمر اروپای مشتری نیز وجود دارند که دارای آب مایع هستند و احتمال دارد گونه‌ای حیات را که ما تاکنون آن را نشناخته‌ایم در خود پرورش داده باشند، اما در نهایت این که ما هنوز نمی‌دانیم چرا حیات اینجا روی زمین ما شروع شد و هنوز این موضوع یکی از رازهای بزرگ پیش روی علم است.

و در نهایت این که گام بعدی در راستای این تحقیقات چیست؟

ما فعلا برنامه دیگری برای تحقیق روی این ذرات نداریم. چراکه تحقیقات انجام شده در مرزهای توانایی‌های فنی ما قرار داشت و مقدار گلیسین هم بسیار اندک بود. خوشبختانه نمونه‌های جمع‌آوری شده از ماموریت استار داست همگی حفظ خواهند شد تا زمانی که ما به فناوری‌های دقیق‌تری دست پیدا کنیم. آن هنگام خواهیم توانست دوباره به سراغ این نمونه‌ها برگردیم و تحقیقات را ادامه داده و به پیش ببریم و به دنبال آمینو اسیدها و دیگر ترکیبات شیمیایی بگردیم.

ما همچنین با علاقه بسیاری به دنبال ماموریت دیگری هستیم که ناسا در حال طراحی آن است و طی آن قرار است ذراتی از هسته دنباله‌دارها به زمین بازگردانده شود. ماموریت استار داست نمونه‌هایی را از بخش‌های حاشیه‌ای دنباله‌دار گردآوری کرد. بخش‌هایی که در اثر نزدیکی دنباله‌دار به خورشید و تحت تاثیر فرآیند حرارتی آن از بدنه اصلی دنباله‌دار جدا شده و گیسوی دنباله‌دار را تشکیل داده بودند. ما انتظار داریم هسته جامد دنباله‌دارها از نظر ترکیبات شیمیایی غنی تر باشد و انتظار داریم آمینو اسیدها و دیگر بلوک‌های ساختمانی بیشتری از حیات را در آنجا پیدا کنیم. اگر امکان برگرداندن بخش‌هایی از هسته یک دنباله‌دار فراهم شود، آن گاه می‌توانیم با دقت آنها را بررسی کنیم و انتظار پیشرفت بزرگ‌تری را داشته باشیم.

 منبع  :http://pnazemi.persianblog.ir/